Er ya da geç bir web uygulamasının termal yazıcıya etiket
basması gerekir ve ilk deneme hep aynıdır: JavaScript'ten yazıcıya soket
açmak. Bu mümkün değildir; nedenini anlamak ise doğrudan işe yarayan
desenleri gösterir.
Doğrudan yol neden çalışmaz
Ham termal baskı, TCP 9100 portuna bayt yazmak demektir. Tarayıcılar
keyfi TCP soketleri için bilerek API vermez — sayfa JavaScript'i HTTP,
WebSocket ve WebRTC konuşur; üçü de karşı tarafta iş birliği yapan bir
sunucu ister. 9100'de yanıt veren bir etiket yazıcısı böyle bir sunucu
değildir: HTTP konuşmaz, el sıkışma yapmaz. Bu kısıt eksik bir özellik
değil güvenlik sınırıdır; hiçbir kütüphane etrafından dolaşamaz.
Desen 1 — sunucu aktarır
Tarayıcı etiketi sizin sunucunuza gönderir; sunucu yazıcıya soketi açar
ve baytları iletir. Depo ve arka ofis uygulamalarında varsayılan cevap
budur; yazıcılarla sunucular aynı ağdadır.
İyi tarafı: operatörün makinesine yazılım kurulmaz,
kayıt ve yeniden deneme tek yerdedir, yazıcı bilgileri tarayıcıya hiç
gitmez.
Bedeli: sunucunun yazıcıya erişebilmesi gerekir —
yazıcı müşterinin yerel ağındayken ve servisiniz bulutta çalışırken bu
deseni eler.
Desen 2 — operatörün makinesinde yerel yardımcı
Tarayıcının yanında küçük bir program çalışır, localhost'u dinler; sayfa
etiketi ona HTTP ile gönderir, yardımcı da 9100'e yazar. Üreticilerin "web
baskı" araçlarının çoğu böyle çalışır ve sunucunun göremediği bir yazıcıya
ulaşan tek desendir.
İyi tarafı: kullanıcının kendi ağındaki yazıcılarla
çalışır, bulutta barınan uygulamalarda da ayakta kalır.
Bedeli: her iş istasyonuna bir şey kurulup güncel
tutulmalıdır; localhost'a giden sayfanın CORS'u, HTTPS sayfalarda ise
karışık içerik kurallarını yardımcının çözmesi gerekir.
Desen 3 — render edip tarayıcının baskı penceresini kullanmak
ZPL'i görüntüye ya da PDF'e çevirin, gösterin ve operatör normal
sürücüden bassın. Soket yok.
İyi tarafı: her yerde çalışır, kurulum istemez; ara
sıra baskı için ya da "yazıcı" aslında ofis lazeriyse doğru cevaptır.
Bedeli: sayfayı sürücü rasterleştirir; barkod
kenarları o rasterleştirmeye bağlıdır ve sayfa ölçekleme ayarları etiketi
sessizce yeniden boyutlandırabilir. Hacimli ve okunması gereken barkodlarda
1. ve 2. desen daha güvenlidir — gerekçesi
PDF ile ZPL karşılaştırmasında.
Hangisini seçerseniz seçin, önce etikete bakın
9100 portunun geri alması yoktur: iş ulaştığı anda yazıcı medyayı
hareket ettirmeye başlar. İşi göndermeden önce tarayıcıda render etmek
bedava ve yapısal sorunları yakalıyor — etiket dışına taşan alanlar, eksik
sonlandırıcı, kodlanamayan barkod verisi. İşi
ZPL önizleyiciye yapıştırın ya da
göndermeyi yapacak sunucudan
render API'sini çağırın. Baytları işletim sistemi
tarafında iletmenin yolları
ağ yazıcısına ZPL
göndermek yazısında.
Labelixa DirectPrint
Etiketleriniz Labelixa'da üretiliyor ya da saklanıyorsa, DirectPrint agent'ı yerel yardımcı kalıbının hazır hâlidir: yazıcının ağındaki bir bilgisayarda çalışan küçük bir program baskı işlerini API'den alır ve yazıcıya ağ üzerinden ya da USB yazıcının yazdırma kuyruğu üzerinden verir. Gelen port açmaz. İndirme ve kurulum: /tr/download
Hayır. Ham termal baskı TCP 9100 portuna bayt yazmaktır ve tarayıcılar keyfi TCP soketleri için API vermez — yalnız HTTP, WebSocket ve WebRTC, üçü de iş birliği yapan bir sunucu ister. 9100'deki yazıcı bunların hiçbirini konuşmaz. Bu bir güvenlik sınırıdır; hiçbir kütüphane etrafından dolaşamaz.
Peki web uygulamaları ZPL'i nasıl basıyor?
Üç desen: sunucu işi 9100'e aktarır (ağdan erişim gerekir), operatörün makinesinde localhost'u dinleyen küçük bir yardımcı yazıcıya iletir (her iş istasyonuna kurulum gerekir) ya da etiket görüntüye/PDF'e render edilip normal sürücüden basılır (kurulum yok ama barkodu sürücü rasterleştirir).
