Zebra'nın gömülü fontları (^A0, ^AD…)
çoğu etiket için yeter. Ama marka fontunuzu basmanız gerekiyorsa ya da Latin
dışı karakterler kullanıyorsanız, fontu yazıcıya siz vermek zorundasınız. ZPL
bunun için iki komut tanır: ~DU fontu yükler,
^A@ onu çağırır.
~DU: font indirme komutu
Bir TrueType fontu ZPL'e çevirdiğinizde ortaya tek satırlık dev bir komut
çıkar:
~DUR:MARKA.TTF,48213,00010000000A0080...
Üç parça var: hedef sürücü ve ad (R:MARKA.TTF),
bayt sayısı ve fontun tamamının onaltılık
gövdesi. Yani komut fontun kendisidir — 50 KB'lik bir font ZPL'de yaklaşık
100 KB yer kaplar, çünkü her bayt iki karakterle yazılır.
^A@ parametreleri sırayla yön (N/R/
I/B), yükseklik, genişlik ve font yoludur. Yolu
yazmazsanız en son seçilen font kullanılır. Yol yazıp da o font yüklü değilse
metin çizilmez ve bir uyarı üretilir — sessizce boş çıkan bir alan, çoğu zaman
etiket eline geçene kadar fark edilmez.
Asıl sorun: aynı fontu elli şablonda kullanmak
Yukarıdaki örnek çalışır ama ölçeklenmez. ~DU komutu
etiketin içinde taşınır; aynı fontu elli şablonda kullanıyorsanız aynı
100 KB'lik hex bloğunu elli kez göndermiş olursunuz. Her baskıda. Ağda,
kuyrukta ve yazıcının ayrıştırma süresinde.
Gerçek bir Zebra yazıcıda kimse böyle yapmaz: font bir kez
yazıcının R: belleğine yüklenir, etiketler yalnızca
^A@ ile çağırır. Etiket 100 KB değil 40 bayt olur.
Sanal yazıcı belleği
Labelixa'da bunun karşılığı hesap düzeyinde font belleği:
fontu bir kez /v1/fonts/library ucuna yüklersiniz, sonra
etiketleriniz yalnız ^A@ içerir. Render sırasında hesabınızın
fontları akışın önüne eklenir — yani etiketleriniz gerçek yazıcı belleği
varmış gibi yazılır.
# bir kez: fontu hesaba yükle
curl -X POST https://api.labelixa.com/v1/fonts/library -H "X-API-Key: $KEY" -H "X-Font-Name: MARKA.TTF" -F file=@Marka-Bold.ttf
# bundan sonra her etiket: yalnız çağrı
^XA
^FO50,50^A@N,60,60,R:MARKA.TTF^FDMerhaba^FS
^XZ
Etikete ~DU yazmaya devam ederseniz o kazanır: akış içindeki
font, bellekten gelenin üzerine yazar. Bu bilinçli — gerçek yazıcı da böyle
davranır, ve bir şablonu bellekten bağımsız kılmak istediğinizde kaçış yolunuz
olur.
Fontu küçültmek: alt kümeleme
Bir font binlerce karakter taşır ama etiketinizde belki elli tanesi geçer.
İki uç da chars parametresini kabul eder: yalnız verdiğiniz
karakterler fontta kalır. Sabit metinli bir etikette bu, dosyayı çoğu zaman
onda birine indirir.
curl -X POST "https://api.labelixa.com/v1/fonts?chars=ABCÇDEFGĞHI0123456789" -H "X-API-Key: $KEY" -F file=@Marka-Bold.ttf
Sınırlar ve nedenleri
Yükleme başına 4 MB, chars en fazla 2000
karakter.
Hesap başına 10 font ve toplam 2 MB ham font. Bu tavan
motorun sanal yazıcı belleğiyle aynı sayıdır — kaydederken kabul edip
render'da sessizce atlamak, size "kaydettim ama kullanmıyorum" demek olurdu.
Sınır en erken görülebilecek yerde, kayıt anında uygulanır.
Font adı yalnız A-Z 0-9 . _ - ve en fazla 32
karakter; büyük harfe çevrilir, uzantı yoksa .TTF eklenir.
Sürücü tek harf ve iki nokta (R:).
Aynı ad ikinci kez yüklenemez (409). Güncelleme = sil,
sonra yükle. Sessiz üzerine yazma, "şu an hangi sürüm basılıyor" sorusunu
cevapsız bırakır.
Font belleği anonim kullanıma kapalıdır; hesapta kalıcı
içerik saklamak bir kimlik gerektirir.
Fontu yazıcının kendisine yüklemek: ~DY, ^CW ve E: ile R:
Etiketler bir hesaptan değil gerçek bir Zebra'ya gidiyorsa "bir kez
yükle" yolu yazıcının kendi belleğidir. Bunun ilk denemede çalışmasını üç
ayrıntı belirler.
~DY mi ~DU mu.~DU eski, yalnız TrueType'a özgü ve ASCII onaltılık indirme
komutudur. Zebra'nın güncel genel amaçlı indirme komutu ~DY'dir;
grafik de taşır ve veriyi ikili gönderebilir — hatta yarı boyut.
ZebraDesigner ve Zebra Setup Utilities ~DY üretir; çevrimiçi
dönüştürücülerin çoğu ~DU. İkisi de yazıcı belleğinde aynı
dosya olur ve ^A@ ikisini de çağırır.
~DYE:MARKA.TTF,B,T,48213,,<ikili veri>
^XA^HWE:*.*^XZ ; E: sürücüsünü listele — MARKA.TTF orada mı?
E: mi R: mi.E: flash'tır, kapat-aç sonrası
kalır; R: DRAM'dir, yazıcı kapanınca silinir. Sabah
R:'ye gönderilen font ilk yeniden başlatmada gider — çalışan bir
etiketin bir hafta sonra varsayılan fontla basılmaya başlamasının en yaygın
sebebi budur. Kalıcı fontları E:'ye koyun; yukarıdaki
^HW dizin listesi gerçekten ne saklandığını doğrular.
^CW: fonta bir harf verin.^CW saklı bir
fontu tek karakterlik bir kimliğe bağlar; böylece gömülü
^A harfleriyle yazılmış bir şablon her alana
dokunmadan yazı tipi değiştirir:
Kimlik tek bir harf A–Z ya da rakam 0–9 olmalı;
iki karakterli ya da küçük harfli kimlik sessizce yutulur ve alan varsayılan
fonta düşer — özel
karakterler rehberinde anlatılan uyumsuzluk. Hangi yolu seçerseniz
seçin, metin UTF-8 ise fontu ^CI28 ile
eşleyin; yoksa glifler yerinde durur ama baytlar tek baytlık kod sayfasıyla
okunur. Font denetçisi bir TTF'yi
okur ve göndermeden önce gerçekten hangi karakterleri içerdiğini gösterir.
Hangisini seçmeli
Fontu etikete gömün eğer etiket tek başına dolaşacaksa —
bir dosya olarak arşivleniyor, üçüncü tarafa gönderiliyor ya da sizin
hesabınızdan geçmeyen bir yazıcıya gidiyorsa. Belleğe yükleyin
eğer aynı fontu birden çok şablonda ve düzenli olarak kullanıyorsanız; kazanç
her baskıda tekrar eder.
Sık sorulan sorular
Zebra yazıcıda kendi fontumu nasıl basarım?
İki yol: fontu ~DU ile her işe gömmek, ya da yazıcı belleğine bir kez yükleyip ^A@ ile referans vermek. Aynı fontu çok şablon paylaşıyorsa bir-kez-yükle kazanır.
Yüklediğim font kapat-aç sonrası neden kayboldu?
DRAM'e (R:) kaydedilmiş; DRAM güç kesilince silinir. Yeniden başlatmalara dayanması için fontu flash'a (E:) kaydedin.
Font dosyam çok büyük — ne yapabilirim?
Alt kümeleyin: hiç basmadığınız glifleri atın. Etiket fontlarının birkaç düzine karakterden fazlasına nadiren ihtiyacı olur; alt kümeleme dosya boyutunu ciddi küçültür.
ZPL'de ^CW ne yapar?
^CW yazıcı belleğindeki bir fontu tek karakterlik bir kimliğe bağlar (^CWQ,E:MARKA.TTF); ^AQ ile yazılan alanlar o fontu kullanır. Kimlik tek harf A-Z ya da rakam 0-9 olmalıdır; başka bir şey yutulur ve varsayılan font basılır.
